چنان بیگانه ای حتی که نامم را نمیدانی

                                                                زبانم را نمی فهمی، تو خطم را نمی خوانی

چنان بیگانه ای حتی، که نامم را نمی دانی

                                                                    تو آنقدر گیج و گنگی، در پلیدی های این غربت

که بیداری و قلب عاشق ما را نمی بینی
                                                                      دل تو رفته در خواب و خیالت مست این رویا


سراسیمه رهایی در پی ِ پس کوچه های سرد این دنیا


                                  نگاه خسته ی ما را نمی بینی، شتاب ثانیه ها را نمی بینی

امید و آرزوهای ز هم بگسسته ی فردای دنیا را نمی بینی

                                                      من از بیگانگی های عجیب و پوچ این ملت ندارم انتظاری

از این ماتم که همچون من تو هم غربت نشینی و زبانم را نمی فهمی

                                                چنان بیگانه ای حتی که نامم را نمی دانی…! نمیدانی