تنها من و سایه ام                       

ديشب از بام جنون ديوانه اي افتاد و مرد
                                                        پيش چشم شمع ها پروانه اي افتاد و مرد

از لطافت ياد تو چون صبح گل ها خيس بود
                                                           شبنمي از پشت بام خانه اي افتاد و مرد

موي شبگوني كه چنگش ميزدي شب تا سحر
                                                                  از سپيدي لا به لاي شانه اي افتاد و مرد

ازدياد پنجره جان قناري را گرفت
                                                                    در قفس از نغمه ي مستانه اي افتاد و مرد

اين كلاغ قصه را هرگز تو هم نشنيده اي
                                                                 تا خودش هم قصه شد افسانه اي افتاد و مرد